Op weg·Pendelaar

Bankbediende

Ongelukkige bankbediende
verbaast zich
over de snelheid van de trein

met de auto zou ze er nog niet zijn

Advertenties
Vervolgverhalen

Li Ming

Li beleefde spannende tijden. Het begon allemaal enkele weken geleden toen hij een brief van de voedselinspectie in de bus kreeg. Binnenkort zou het restaurant bezoek van de voedselinspecteur mogen verwachten. Li had zijn werknemers streng toegesproken. Hij eiste een kraaknette keuken waarin iedereen de hygiënevoorschriften strikt naleefde. Hijzelf controleerde elke dag de voorraden, de koelkasten en het servies. Elke kleine misstap zag hij. Li wou de voedselinspecteur geen enkele reden geven om het restaurant een slecht rapport te geven. Hij was trots op de zaak die hij had overgenomen van een oude Chinees. Toen hij het etablissement twee jaar geleden had overgenomen, stond ze op de rand van een faillissement. De keuken was verouderd en de hygiëne stelde niet veel voor. Het was geen wonder dat er bijna geen volk meer over de vloer kwam. Li had het tot zijn persoonlijke doel gesteld om de zaak nieuw leven in te blazen. Hij ontsloeg al het toenmalige personeel en wierf nieuwe medewerkers aan. Hij geloofde steevast in zijn eigen kunnen en wou de inspecteur laten zien dat hun vooroordelen tegenover Chinese restaurants ongegrond waren.

Het uur van de waarheid naderde. Li zuchtte diep en controleerde alles nog een laatste keer. Tijdens zijn ronde dwaalden zijn gedachten opnieuw af. Deze keer moest hij denken aan de vreemde man die af en toe een maaltijd kwam halen. Hij gaf altijd een ietwat onverzorgde indruk, zijn ogen stonden nooit helder en Li vroeg zich af of de man onder invloed was of misschien zelfs zwakbegaafd. De man bestelde ook altijd hetzelfde gerecht: n° 41. Li kon de vinger er niet opleggen, maar gisteren had de man precies een transformatie ondergaan. Hoewel hij nog altijd sjofel gekleed was, leken zijn ogen voor het eerst helder rond te kijken. Hij leek doelbewust naar iets te kijken en gaf de indruk dat hij voor het eerst wist wat hij met zijn leven aan wou vangen. Li was het natuurlijk niet zeker, maar hij hield ervan om mensen te observeren. Soms bedacht hij een mogelijk levensverhaal. Hij vermoedde dat de man rond de vijftig moest zijn. De man was ongetrouwd, dat wist hij zeker. Misschien had hij een vriendin, maar om de een of andere reden leek ook dit hem onwaarschijnlijk. Hij stelde zich voor hoe de man elke avond languit in zijn zetel van programma naar programma zapt om uiteindelijk zuchtend de tv uit te zetten. Vervolgens zou de man tot een gat in de nacht aan het scherm van zijn computer gekluisterd zitten. Li vroeg zich af of de man naar porno zou kijken of misschien illegaal films zou downloaden. Om twee of drie uur ’s nachts zou de man in een koud bed kruipen om de volgende ochtend met tegenzin op te staan en zich naar het werk te slepen. Li had geen idee van het beroep van de man. Antiquair leek hem zeer aannemelijk. Li zag de man voor zich, een man zonder vrienden of familie, een man zonder sociaal netwerk. Hij wist niet eens zijn naam. In gedachten doopte hij de man Albert en hij vond het jammer dat hij geen praatje met de man had gemaakt.

De deurbel haalde Li ruw uit zijn dagdromen. DING DONG. De voedselinspecteur was er.

– vervolg woensdag 4 oktober 2017 –


Vragen aan de lezer:
Kies zelf of je één of meerdere vragen beantwoordt. Andere vragen of opmerkingen zijn natuurlijk ook altijd welkom!

1. Wat vind je van het wisselend perspectief? (verwarrend, interessant, prikkelend, overbodig…)

2. Komt Theo terug in beeld of volgen we nu weer iemand anders? Zo ja, wie?

3. Schrijf, als je zin hebt, gerust een stukje verder.

Op weg

Hoedenheer

Hoedenheer
Hoedenheer (2017)

 

een hoedenheer van weleer
ziet geen kwaad in een wandeling

dwalend tussen bomen
geeft hij zijn ogen de kost

links en rechts
verloren blingbling,
verzameld door de kauw en de kraai

weg van het stedelijk lawaai
in de velden en in het bos
voelt de man zijn hart

rusteloos, radeloos, roekeloos
daar ligt een dame
de rokken hoog

de kaarten zijn geschud…

Vervolgverhalen

Theo Janssens

Zijn naam was Theo Janssens en hij had altijd al grote dromen. Hij herinnerde het zich als de dag van gisteren. Hij stond bovenop het keukentrapje met zijn armen wijd gespreid. In gedachten vloog hij over de daken van huizen, over de velden, over zeeën en rivieren. De mensen onder hem leken miniatuurtjes. Plots verloor hij zijn evenwicht en Theo donderde van het smalle keukentrapje naar beneden. Zijn moeder kwam de keuken binnengestormd en nam enkele ogenblikken de tijd om het tafereel dat zich voor haar ogen afspeelde in zich op te nemen: geblutste potten en pannen lagen verspreid in de keuken, de geruite keukenhanddoek hing scheef rond Theo’s schouders geslagen en zijn arm lag in een vreemde hoek naast hem. Ze zuchtte even diep en boog zich dan liefdevol over Theo.

‘Wat heb je nu weer uitgespookt, malle jongen van me?’ vroeg ze.

Alsof hij plots besefte dat het geen droom, maar werkelijkheid was, zette Theo zijn keel open en begon onbedaarlijk te huilen. Zijn moeder zette hem snel in de auto en ze reed in vliegende vaart naar de spoedafdeling van het ziekenhuis. Toen ze enkele uren later weer buiten kwamen, zei Theo vol ontzag dat hij niet langer meer deltavlieger wou worden, maar dokter in een vooraanstaand ziekenhuis.

En zo ging het jaren aan een stuk door. Theo Janssens hield van dromen, maar ze duurden nooit lang. Theo wist niet wat hij met zijn leven aan moest vangen en nu – hij was net veertig geworden – zat hij in zijn kleine studio met een gloednieuw fototoestel dat hij van een vriend had gekregen na te denken over hoe het met hem verder moest. Theo hoefde vandaag niet te werken en hij besloot een blokje om te gaan. Hij nam zijn fototoestel mee naar buiten, ook al wist hij niet hoe het apparaat werkte. Theo hield niet van technologische snufjes, maar stak liever zijn handen uit de mouwen. Hij wist graag hoe dingen werkten zodat hij ze – als ze de geest hadden gegeven – zelf kon herstellen.

Terwijl Theo uit het appartementsgebouw kwam, bekeek hij zijn straat. De straatstenen waren grijs met hier en daar groene mosvlekken. Theo wis niet hoe het kwam, maar hij bleef gefascineerd naar de stenen kijken. Hij haalde het toestel uit de tas en zocht hoe hij het apparaat kon aanzetten. Toen hij eindelijk het ronde knopje zag met onderaan de tekst on/off, vroeg Theo zich af op welke knop hij moest drukken om effectief een foto te maken. Hij vervloekte het toestel en zijn vriend – waarom kocht die hem geen ouderwets, analoog exemplaar? Maar Theo zou Theo niet zijn als hij niet halsstarrig zou blijven zoeken tot hij de oplossing vond. Op het scherm verschenen verschillende symbolen en cijfers waar hij geen snars van begreep. Eindelijk vond hij de sluiterknop en – voor hij er erg in had – fotografeerde hij zijn eigen voeten. Vol bewondering keek hij naar zijn eerste creatie toen die plots verdween. Theo vloekte opnieuw hartgrondig. Hij ondernam een nieuwe poging en nam een foto van de bemoste straatstenen. Opnieuw zag hij maar enkele seconden het gefotografeerde beeld voor het van het kleine schermpje verdween. Theo haalde zijn schouders op. Hij zette zijn wandeling voort en bleef naar de grond kijken. Alles wat hij zag, fotografeerde hij: bierblikjes, sigarettenpeuken, een hondendrol, de autobanden van een fout geparkeerd auto, het zebrapad…

Theo kreeg maar niet genoeg van het nieuwe fototoestel. Plots piepte het apparaat en verscheen een bericht in het Engels op het scherm: memorycard full. Theo fronste de wenkbrauwen. Hij had net genoeg Engels op school geleerd om min of meer te begrijpen wat er stond. Theo wilde geen foto’s verwijderen en bovendien wist hij überhaupt niet hoe hij dat moest doen. Toen de lucht grijzer werd en hij een stevige windvlaag aan zijn kleren voelde trekken, besloot Theo dat het tijd was om terug naar zijn studio te gaan. Onderweg stopte hij bij de afhaalchinees om de hoek. Tijdens het wachten dacht hij verder na over zijn uitstap.

Misschien kon hij wel een fotografiecursus volgen. Dan leerde hij echte kunstfoto’s maken en hopelijk leerde hij dan de functies van de verschillende knoppen. Theo zag het voor zich: hij was een beroemde fotograaf. Met zijn foto’s won hij tal van belangrijke prijzen en zou hij in de nabijheid van enkele belangrijke beroemdheden vertoeven. Hij zou zijn huidige baan opzeggen en zich volledig wijden aan de kunst van de fotografie. Hij had lang genoeg als garagist gewerkt, maar misschien kon hij zijn nieuwe functie combineren met een oude passie: schaars geklede fotomodellen op de motorkap van een Mercedes Benz. Zijn hart klopte een tel sneller. Theo was zodanig in gedachten verzonken dat hij de Chinees pas hoorde toen die voor de derde keer ‘mijnheer, uw bestelling is klaar’, zei.

Theo keek verstoord op, zag dat zijn eten in een kartonnen doos op tafel stond en verontschuldigde zich voor zijn onoplettendheid. De Chinees maakte een buiging en antwoordde dat het geen probleem was. Theo knikte kort en haalde zijn bankkaart boven. Hij betaalde en vertrok naar de studio, vastbesloten om zijn nieuwe droom tot een goed einde te brengen.

– vervolg woensdag 20 september 2017 –


Vragen aan de lezer:
Kies zelf of je één of meerdere vragen beantwoordt. Andere vragen of opmerkingen zijn natuurlijk ook altijd welkom!

1. Wat vind je (op het eerste gezicht) van het hoofdpersonage? Is Theo sympathiek / lui / egoïstisch / dom / slim / moedig / … ?

2. Zal Theo zijn (nieuwe) droom kunnen waarmaken? Wat gaat er volgens jou gebeuren? Schrijf, als je zin hebt, gerust een stukje verder.

3. Wat is volgens jou een passende titel?

Geen categorie

Waarom je het Gravensteen niet zomaar voorbij mag lopen

Gravensteen
Gravensteen (2017)

Wie kent het Gravensteen niet? De middeleeuwse burcht in het hartje van Gent is de trots van veel Gentenaars. Wie in Gent woont of vaak in Gent vertoeft, heeft dit monument wellicht meermaals – van dichterbij of van iets verder af – gezien.

Gisteren ging ik – na een lange en deugddoende vakantie – terug werken. Na mijn eerste werkdag besloot ik een ommetje te maken in mijn favoriete stad en op weg naar het centrum van de stad passeerde ik het Gravensteen. Er heerste een gezellige drukte en ik kreeg plots zin om even binnen te kijken. Er stond een ellenlange rij toeristen aan te schuiven en de zin werd mij ontnomen om zo lang te wachten. Ik besloot het bezoek even uit te stellen en toen viel mijn oog op een gedicht van Willie Verhegghe. Lichtjes verscholen, rechtover de toegangsbalie, in een klein bruin houten nisje prijkt het gedicht aan de muur. Wie niet weet dat het hier hangt, loopt er zo voorbij. Toen ik mijn fototoestel bovenhaalde en het gedicht fotografeerde voor deze blog, kwamen andere mensen even kijken naar wat ik de moeite waard vond. Bizar hoe mensen hun geest soms werkt, vinden jullie niet?

Gravensteen, grafsteen (Willie Verhegghe)
gravensteen, grafsteen – Willie Verhegghe, kunstwerk van Camiel van Breedam (2017)

Ik moest denken aan een blogpost van woutervanheiningen, een andere blogger, die enkele dagen geleden verscheen. Hij liet me kennismaken met een prachtig initiatief van Kila van der Starre. Zij doet aan de Universiteit van Utrecht onderzoek naar ‘poëzie buiten het boek’.  Hiervoor maakt zij een inventarisatie van gedichten in de openbare ruimte, zowel in Vlaanderen als in Nederland. Het voornaamste doel is om deze unieke vorm van literair erfgoed te archiveren. Iedereen die een gedicht kent dat buiten op een muur, een monument of waar dan ook staat, kan dit toevoegen op de website http://www.straatpoezie.nl.

Als poëzieliefhebber wil ik dan ook graag een oproep doen aan jou, lieve lezer, om alert te zijn en mee uit je ogen te kijken. Gedichten toevoegen kan nog tot en met 1 oktober 2018.

Wie weet wat jouw inzet je oplevert? Hoe vaak lopen we niet gehaast van punt A naar punt B? We zien zonder echt te kijken of we kijken zonder echt te zien. Mensen staren naar de toppen van hun schoenen, om niet te vallen of om elkaar niet te moeten begroeten. Daardoor missen we zo veel mooie dingen: kunstzinnige gevels, poëtische woorden of een gesprek met een toevallige passant. Kleine dingen, dat wel, maar ze maken het leven de moeite waard.

 

Bronnen:
Meer weten over poëzie in Gent? Kijk dan even naar de poëzieroute:
http://www.literairgent.be/wandelingen/poezieroute/

Meer lezen over het artikel van woutervanheiningen?
https://woutervanheiningen.wordpress.com/2017/08/17/straatpoezie-3/

Meer ontdekken over het project?
http://www.straatpoezie.nl

 

Het gedicht van Willie Verhegghe

gravensteen, grafsteen
de graaf maakt van zijn hart
een steen en laat het in een lijf
van leer en wakend water kloppen.
geen pijl of zwaard, geen lans
of bad van hete pek
raken aan zijn vlammend vel:
hij heerst en wordt gevreesd
door mens en rat.
zo leeft hij tussen deze muren,
met rochels uit de kerker
en elke dag gebraad,
zo smeedt hij wrede vrede
tot de dood hem stijf maakt
in een bed van kou en stenen.

Recensies

De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry

Waarom zou je in godsnaam meer dan 800 kilometer te voet afleggen? En dat op bootschoenen die niet gemaakt zijn voor lange voettochten. Ik weet niet of ik het, ondanks het feit dat ik graag wandel, zou kunnen en/of willen. Zonder voorbereiding lijkt het me zelfs niet eens haalbaar.

Voor Harold Fry, een 65-jarige gepensioneerde, is er geen twijfel mogelijk. Hij moet en zal zijn eindbestemming bereiken. Maar wat is zo belangrijk dat hij er het hele land voor doorkruist? En wat is het echte doel van zijn reis?

Leeswaarschuwing: wil je het verhaal graag zelf lezen zonder extra informatie? Stop dan hier en kom later even terug. Wie weet wil je wel een reactie kwijt.

Harold Fry
De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry, ideaal voor onderweg (2017)

Harold, de brief en de wandeling

Wie denkt dat een brief van een zieke oud-collega zou leiden tot een wandeling van meer dan tachtig dagen? Niemand, vermoed ik, maar dit is wel de opzet waar het debuut van de Britse auteur Rachel Joyce rond draait. Nadat Harold een brief krijgt van Queenie, zijn oud-collega, besluit hij een kort antwoord op de post te doen. Telkens wanneer hij een brievenbus nadert, besluit hij verder te stappen omdat hij vindt dat zijn antwoord niet toereikend genoeg is, of gewoon omdat hij van zijn uitstap geniet. Als lezer volg je vol spanning Harolds trip en vraag je je af of hij zijn doel zal bereiken. En belangrijker nog, zal Queenie nog leven als hij er geraakt?

Het verhaal komt, net als de wandeling, traag op gang, maar toch blijft Harold je prikkelen. Als lezer wandel je als het ware mee. Harold zal ik niet snel vergeten en nu denk ik soms dat ik Harold zie wandelen of sukkelen op moeilijkere stukken langs de weg. Als een schrijver je zo kan laten meevoelen met zijn hoofdpersonage, dan is die voor mij alvast in zijn opzet geslaagd. Ongeacht of je het hoofdpersonage nu sympathiek vindt of niet.

Harold en Maureen

Naast de wandeling zelf, die ongeveer tachtig dagen duurt, is er een andere verhaallijn die iets minder prominent aanwezig is, maar daarom niet minder belangrijk, integendeel. Tijdens de wandelingen duiken we in Harolds dromen en herinneringen waarbij hij reflecteert over hoe het komt dat hij en Maureen, zijn vrouw, uit elkaar zijn gegroeid. Hoe verder hij wegwandelt van Maureen, hoe dichter zij opnieuw naar hem toegroeit.

Harold vraagt zich af wie hij is. Het is een vraag die doorheen de wandeling vaak terug komt. Het is niet zeker of Harold op het einde van de rit het antwoord heeft gevonden, maar het is wel een feit dat hij als een ander mens terug thuis komt. Dit komt deels door de ontmoetingen met verschillende soorten mensen op zijn pad. Iedereen draagt op zijn manier een steentje bij. In die zin is het verhaal ook een uitnodiging tot een reflectie op je eigen leven. Weet je eigenlijk ooit wie je echt bent? En van welke reisgenoten heb je iets opgestoken?

Vakantietip

Het is lang geleden dat een boek mij zo ontroerd heeft. Rachel Joyce beschrijft kleine dagdagelijkse dingen zeer herkenbaar. Het is geen humoristisch verhaal, maar de auteur slaagt er met verve in om die stille glimlach op te wekken. Door haar subtiel taalgebruik leef je mee met Harold en kan je je goed inleven. Je leest het boek niet in één keer uit, maar het leest te vlot om het niet telkens terug op te willen pakken. Voor wie graag realistische reisverhalen leest, is dit boekje een absolute aanrader.

Dit boek las ik bovendien als dwarsligger. Voor dit verhaal het perfecte formaat, vond ik. Net omdat het zo klein en licht is, kan je het boek gemakkelijk overal mee naartoe nemen. Ideaal voor onderweg. Of niet?

 

Titel: De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry
Auteur: Rachel Joyce
Jaar: 2012
Uitgever: Dwarsligger
ISBN-nummer: 978 90 498 0490 9