Pendelaar

Dertiger

Praatzieke dertiger met blonde dreadlocks
weigert te stoppen met studeren
omdat ze toch nooit genoeg zal verdienen
om een eigen huis te kopen.

Advertenties
Vervolgverhalen

Christine Delarue

Ze glimlachte toen ze haar straat indraaide. Als directrice draaide ze vaak lange dagen, maar vandaag was het een bijzonder zware dag geweest. Doorheen de dag had ze enkele lesgevers ontvangen die problemen aankaartten in de school. Ondertussen moest ze de financiën op orde zien te krijgen en had ze een paar vergaderingen bijgewoond. Op de koop toe had Piet Rottiers, docent fotografie, tijdens zijn avondles nog een cursist naar haar gestuurd, net toen ze op het punt stond om te vertrekken. Normaalgezien zou ze de cursist naar het spreekuur van de cursistenbegeleider doorgestuurd hebben. Toen ze echter hoorde dat Piet hem stuurde, was ze toch terug op haar stoel neergezegen en had geduldig geluisterd naar de cursist. Piet was een bekwame leerkracht en er waren maar weinig situaties die hij niet aankon. Het was helemaal niet van zijn gewoonte om cursisten snel door te sturen en al zeker niet op een donderdagavond. De cursist, een zekere Theo Janssens, had zijn beklag gedaan over de opdrachten van Piet. Die zouden volgens hem te gevaarlijk en onverantwoord zijn. Bovendien was hij tijdens de uitvoering van één van die opdrachten in de cel beland en had hij nu een boete van 60 euro aan zijn been. Theo meende dat Piet of op z’n minst de school de boete zou moeten betalen. Christine had Theo gewezen op het schoolreglement waarin stond dat de cursisten zelf verantwoordelijk waren voor hun eigen daden en dat extra kosten, zoals de aankoop van materiaal, parkeerboetes en dergelijke nooit teruggevorderd konden worden. Theo had zijn ongelijk moeten toegeven en bood zijn verontschuldigingen aan.

Christine draaide haar sleutel in de voordeur en liep op haar tenen de woonkamer binnen. Ze hing haar jas over de zetel en schopte haar schoenen uit. Half twaalf, zag ze vanuit haar ooghoek. Ze zuchtte even en liet zich languit in de zetel vallen. Ze moest moeite doen om haar ogen open te houden, maar verzamelde toch al haar moed en stond opnieuw op. Voorzichtig liep ze de trap op en stak haar hoofd om de deur van de slaapkamer. Rubens ademhaling was gelijkmatig. Ze moest de neiging onderdrukken om haar zoon niet over zijn hoofd te aaien. Het was eigenlijk een wonder dat hij nog niet wakker was geworden. Hij sliep heel licht en werd van het minste geringste wakker. Ze sloop terug naar haar eigen slaapkamer en met haar kleren nog aan viel ze al na enkele seconden in een diepe, droomloze slaap.

Vervolgverhalen

Piet Rottiers

Piet Rottiers hield van zijn vak. Of toch meestal.

Als mensen eenmaal gewend waren dat er een fotograaf in de buurt was, dan lieten ze alle remmingen varen. De fotograaf was dan een stille getuige en Piet had geleerd zo onzichtbaar mogelijk te zijn. In een andere tijd had hij gerust kunnen fungeren als beroepsspion. Bovendien vond Piet het heerlijk om zijn kennis met anderen te delen. In die tien jaar dat hij les gaf, had hij toch al wat vreemde situaties meegemaakt, zoals de vrouw die midden in de les bevallen was of een man die gillend de klas was uitgerend toen hij de foto’s van zijn medecursisten zag. Wat er deze avond was gebeurd, sloeg echter alles. Eén van zijn cursisten, Theo Janssens, had hem een brief van de politie onder zijn neus geduwd en eiste dat hij, Piet, de boete zou betalen. Beetje bij beetje werd duidelijk hoe en waarom Theo die boete had gekregen. Piet had het voorval aangewend om zijn klas te wijzen op het feit dat ze tijdens het fotograferen steeds rekening moesten houden met de wetgeving en dus geen regels mochten overtreden. Theo was er echter zodanig van overtuigd dat het Piet zijn schuld was en dat hij dan maar een andere opdracht had moeten bedenken. Piet had geweigerd om de boete te betalen en had Theo doorgestuurd naar de directie. Hij hoopte dat de directrice de man tot rede zou kunnen brengen.

Hij ruimde de klas verder op, toen hij plots Theo in de deuropening zag staan. Hij liet hem kort weten dat de directrice hem deze avond nog op haar kantoor verwachtte. Zonder er meer woorden aan vuil te maken, draaide Theo zich om en verliet het klaslokaal. Piet fronste zijn wenkbrauwen. Mevrouw Delarue was een inschikkelijke dame. Ze bestuurde de school met kordate, doch rechtvaardige hand. Iedereen respecteerde haar en Piet voelde het angstzweet opkomen. Had hij toch een slechte opdracht gegeven? Zou hij een uitbrander krijgen? Of erger, ontslagen worden? Deze en honderd andere gedachten tolden door zijn hoofd toen hij door de doolhof van lege gangen liep. Eindelijk stond hij voor de deur van de directrice. Piet haalde diep adem, rechtte zijn rug en klopte toen kort maar stevig twee keer op de deur.